قرار بود از خاطراتش بگم!!

دوشنبه صبح

 من رفتم بیرون که سمانه باهام تماس گرفت و خبر ناگواری بهم داد!! بهم گفت که 30 تا بروشور رو 20 هزار تومن پرینت گرفته!! منم از شدت عصبانیت هیچ متوجه اطرافم نشدم و وسط فروشگاه لوکس فروشی داد زدم بس که خری!!! سمانه خانوم هم برای لحظاتی فراموش کرد که وسط اتوبوس پرجمعیت قرار داره و برای اینکه کم نیاره گفت: خودت خری!!! و جالب اینجاست که هردومون در اون لحظه به آبروریزیه جلوی جمع فکر میکردیم!!!

***

دوشنبه عصر وقتی سوار قطار شدیم.

همون اول که قرار شد ساک هامون رو بذاریم سرجاش و بعد بشینیم سمانه رفت بالا صندلی قطار تا ساک هارو جاسازی کنه که چشمتون روز بد نبینه!!! صندلی کج شد!! من و مریم که از خنده در حال مرگ بودیم صدای سمانه رو که بین زمین و هوا با یه ساک گنده رو دستش طلب کمک میکرد رو نمیشنیدیم!!! تازه ما تو واگن مخصوص خواهران بودیم. که همه جز خواهران توش رفت و آمد می­کردن به همین خاطر ما اسم واگن رو عوض کردیم: واگن مخصوص خواهران به ویژه برادران!!! بعدش توی قطار هم که خانم طائب کاری کرد که توی اون نیم وجب جا ما به 2متری بطری آبشون نزدیک نشیم. شب هم موقع خواب خانم یزدی تعجب کرده بود که ما بدون مسواک می­خوابیم!! هی می­گفت:بچه نمی­خواین مسواک بزنین واقعا؟؟

***

سه شنبه صبح کرمان از راه آهن به سمت پژوهش سرا

 18 نفر آدم بودیم با کلی ساک.همه مون فقط با 3 تا ماشین شخصی برگشتیم پژوهش سرا!! اگه بدونین چه منظره ای داشت! از کنار هر ماشینی که رد می شدیم صدای خنده بلند می شد. پشت چراغ قرمزا نقش دلقک رو برای عابران پیاده و بقیه ی ماشین ها بازی می کردیم. اخه از هر پنجره­ی 3 تا ماشین حداقل یه دست و پا و حتی یه کله ی ادم بیرون بود!! ساک تمامی افراد هم تو صندوق عقب جا نمیشد مجبور بودیم با ساکامون تو ماشین بشینیم!!

وقتی رسیدیم اول رفتیم پژوهش سرا برای پذیرش. که قرار بود از ساعت 2 بعد از ظهر به بعد قبول کنند. نگاهی به ساعت انداختیم ساعت تازه 9 بود!! قرار شد به بازار بریم بعد برای ناهار برگردیم.

از خستگی و علافی اونجا هرچه بگم کم گفتم. تازه وقتی ساعت 1 برگشتیم تا ساعت 3 توی آفتاب عمل سولاریوم انجام دادیم تا غذا حاضر شد. خنده دار تر اینکه یکی از افراد روان پریشی که اونجا حضور داشت مدام از خمیازه های ما ( که هرکی میدید کرم خوردگی دندون عقل که هیچی، تا ته لوزالمعده ی ما رو به راحتی مشاهده می فرمود!!)  ولو شدن هامون روی زمین ( نمیشه زیاد درموردشون توضیح داد ممکنه وبلاگمون فیلتر شه!!) و قیافه های آویزونمون عکس میگرفت!! اسمشو گذاشته بود شکار لحظه ها!! وقتی آب آوردن برامون نمی تونید تصور کنید که با چه حالت موحشی به سمتش حمله کردیم و آن روانی فقط عکس می گرفت!! وحشتناک تر این بود که اول کار پسرا رو راه انداختن و اونا رو با ظرفای غذاشون جلوی چشای گرد شده ما راهیه خوابگاهشون کردن!!

***

حدود ساعت 30/3 بعد از ظهر کتابخانه به صرف ناهار

آخرای ناهار بود که دیدیم یه سه نقطه ای از پشت سرمون داد زد مواظب باشید از تاریخ انقضای نوشابه هاتون نگذشته باشه!!!

بیچاره سمانه هیچوقت نوشابه دوست نداشت ولی ببین چقدر تشنه بوده که مزه ی نوشابه ی انقضا شدش رو نفهمید ( نشانگر عمق فاجعه!!)

***

همان روز در حال رفتن به خوابگاه

اتوبوس پر شده بود و همه بچه های ما با ساکاشون نیم ساعت تو اتوبوس سراپا ایستادن

***

همان روز ولی شب اش!!

هیچی دیگه مثه جنازه و خمارو چلاغ (به یکی گفتم چلاغ رو چه طوری مینویسن گفت مثه الاق!! حالا الاغ رو اینطوری می نویسن یا الاق؟؟!!(ببخشید عفت کلامم رو پیشی برد!!)) و  ... بودیم!!

***

همان روز ولی فرداش!!( چهارشنبه)

صبح صبحانه رو خوردیم رفتیم پژوهش سرا برای مراسم افتتاحیه هنوز برنامه ی ارائه پروژه ها مشخص نبود. توی افتتاحیه برعکس دیروز کلی تحویل گرفتنمون البته بماند صبح 45 دقیقه واسه اتوبوس علاف شدیم!!

***

چهارشنبه عصر موقع نمایش پسترها

صبح با کمال ناباوری دیدیم اولین گروهی هستیم که باید ارائه بدهد. آخه ارائه پسترها بین سه روز تقسیم شده بود. از چسبوندن پستر روی دیوارهای نچسب اونا و شکستن صندلی زیر پای سمانه هیچی نگم بهتره!!! خلاصه بعد از اینکه پسترمون داشت چسبش رو دیوار تازه خشک می شد، دیدیم داوران (2 تا آقا و یه خانم!) محترم تشریف اوردن بالا سرمون و فرمودند: ارائه بدین ما سراپا گوشیم!! ما ( من و سمانه) هم خوش خیال و با اعتماد به نفس بالایی  بسم ا... رو که گفتیم یکی از داوران محترم یک سوالی کرد که فک زیرینمون به کفشمون برخورد کرد ( کنایه از اینکه دهنمون وا موند!!) چشمتون روز بد نبینه، سوال اولشون رو نتونستیم جواب بدیم!! تازه اون وسط خانم آصفی هم از جلزولز زدن ما جلوی داورا داشت عکس و فیلم میگرفت!! هرچی با ایما و اشاره و حرکات دست و پا و پلک و ابرو اشاره می کردم که: خانووم بیا به ما برسون!! ایشان متوجه نبودند و تصور میکردن من دارم فیگورهای گوناگون برای عکس انداختن میگیرم!! آخ آخ اگه بدونین چه حالی داشتم!! مجبور شدم جلوی داورا داد بزنم خانم آصفی بیاین اینجا کارت دارم!!! ناگهان سمانه با نهایت قدرت به دستم زد و خواست جلوی داورا بیش از این آبروریزی نکنم!! منم گفتم: سمانه جان آب از سر منو و تو یکی گذشته دیگه چه یه وجب چه صد وجب!! یکی از این داورا که بلوز زرد پوشیده بود اینقدر دوست داشتم تک تک موهاشو که به حالت افشون ریخته تو صورتشو بکنم که حد نداره... چیزی حدود 45 دقیقه داوری کردن (البته جز جیگرمون دادن ) بعد در نهایت همین بلوز زرده می­گفت کنار پسترتون واستین می­خوام عکس بگیرم!! یکی نبود بگه اخه بی انصاف حالا که اشکمون رو دراوردین می­خوای عکس بگیری؟ حالا که لب و لوچه­مون آویزون شد می­خوای عکس بگیری؟؟ وقتی می گفت لبخند... لطفا!! منظورش این بود که بیشتر بغض کنید...لطفا!!! اگه با گریه بغض کنید که عکستون عالی تر میشه ...لطفا!!

***

چهارشنبه عصر بعد از ارائه پسترا

چی بگم دیگه به اندازه­ی کافی حالگیری شده بودیم. تازه بعدش خانم اسماعیلی (دبیر محترم پروژه) تشریف آوردن بالا سرمون نکاتی در مورد ارائه صحیح جلوی داور به یادآورمی­شدن!!!

***

پنج شنبه صبح

توی سالن همایش یکی دیگر از داورا (که بعدها هرچی بدوبیراه بود نثارش کردیم. خیلی مغرور و از خودراضی بود!!) یه چیزی ارائه داد که درمورد تهیه پستر استاندارد بود. اون موقع دلم میخواست به جای موهای اون داور زرده موهای این عقب مونده ( از لحاظ زمان نه از نظر فکری!! خدایی مخ بود واسه خودش!!) رو بکشم! البته فکر نکینید من این طوری بودما؟ همه همین حس رو داشتن. آخه حالا که حدود 30 تا پروژه ارائه شده تازه یادش افتاده بگه شه ژوری باید پستر ساخت!!

***

عصر پنج شنبه موقع ارائه پسترها

عصرش ارائه پستر گروه گلناز اینا (فرمهر، مهرنازو محیا) بود. اتفاقا همون داور زرده (همونی که لباس زرد پوشیده) رفت سرشون و همون آش و همون کاسه. آخر سر هم ازشون عکس گرفت. وقتی قیافه­هاشونو موقع عکس انداختن دیدم به سمانه گفتم: اَ ... سمانه ما چقدر خندان بودیم موقع عکس گرفتنش!! وقتی سر اونا گفت: لبخند...لطفا. یعنی زجه بزنید... لطفا نه..نه... برید بمیرید...لطفا!!!

بعدش هم من و سمانه و مریم و بچه های دیگه رفتیم کارگاه. اونجا با افراد باحالی آشنا شدیم. یه آقایی که جوون بود و سبزه و قد بلندی داشت و حالت آشقته ای داشت اونجا بود. آدامس جویدنش هم مثه الکس فرگوسن بود!! با یه حالت عشوه­ای حرف می­زد. برخلاف تصور ما ایشون یکی از افراد برگزارکننده­ی اصلی کارگاه بود! به من چه. خودش کاری می­کرد که خنده­ی مارو در می­آورد!! مخصوصا وقتی می­خواست یه کاغذی نشونت بده اونو می­آورد تو صورتت به طوری که انگشتاش با بینی مون برخورد می­کرد!! اون موقع بود که اتاق کارگاه توسط ما ( من و سمانه و مریم) می­رفت رو هوا!! خودشم خندش می­گرفت از کاراش!! باور کنین خیلی سعی می­کردیم جلوی خندمونو بگیریم. به طوری که صورت هامون قرمز می­شد و یه تلنگر واسه­ی ترکیدنمون کافی بود!!

***

پنج شنبه شب

به اتفاق تمامی گروه ( دخترها و پسرا و داوران و کمیته علمی و...) به صرف شام رفتیم باغ ماهان. قبل از شام هم بچه­های خودمون دور هم جمع شدن و انواع شعرها و بازی­های بچه گونه ولی نشستنی رو انجام دادیم. دست هم میزدیم با شعر!!  بعد شام هم موسیقی زنده­ی سنتی. شب به یادماندنی بود.

***

جمعه صبح

چون امروز هیچکدام از گروهای مدرسه ما ارائه نداشت به همین خاطر صبح رو صرف دیدن از جاهای تاریخی کرمان کردیم.

***

جمعه عصر

مسابقه­ی پرتاب تخم مرغ بود. اعتراف می­کنم واقعا تا حالا اینقدر هیجان بهمون وارد نشده بود. ما باید با روزنامه سازه­ای درست می کردیم که تخم مرغ از ارتفاع حداقل 5 متری بیفته روش ولی نشکنه!! 3 مرحله داشت: مرحله­ی اول از 5 متری. که وقتی تخم مرغ رو می­خواستن پرت کنن، نمی­دونید آدم چه حالی داره واقعا سکته در کمینشه!! خدا رو شکر هر سه تا گروه مدرسه­ی ما مرحله­ی اول رو با موفقیت طی کرد. مرحله­ی دوم از 7 متری. توی این مرحله خودت باید تنظیم می­کردی که تخم مرغ قشنگ باید بیفته وسط سازه. وقتی ما تنظیم نهایی رو کردیم، لحظات آخر من کمی سازه رو جابه جا کردم. تخم مرغ افتاد و نشکست. اون موقع بود که صدای جیغ منو سمانه و مریم به هوا رفت!! باورتون نمی­شه اگه من لحظات آخر این کار رو نمی­کردم حتما تخم مرغ می­شکست. گروه طیبه اینا هم نشکست اما گروه اول های مدرسه مون تخم مرغ شون شکست. برای مرحله­ی سوم دیگه شب شده بود. گفتن ادامش فردا. که فردا هم دیگه وقت نشد و مسابقه نیمه تمام ماند. البته خداروشکر که نیمه تمام ماند. توی این ارتفاع های پایین این طوری به آدم هیجان وارد می­شد. وای به حال ارتفاع 9 متری!!!

***

شنبه صبح

مراسم اختتامیه بود. اعلائم نتایج و در نهایت خداحافظی... . اولش کلی سخنرانی بود. بعد هم برنده های جایزه­های فرعی و در نهایت برنده­ی اصلی. موقعی که کاندیدای جایزه اصلی رو اعلام کردن، نمی دونید چه فضایی بود. واقعا قابل توصیف نبود. حتی ما که جزو اونا نبودیم هم یه شور و هیجان دیگه ای داشتیم. یکی از این داورا باید نفر برتر رو اعلام می­کرد. خودش می­گفت با اینکه من می­دونم کی برنده است ولی منم مثه شما مشتاقم. وقتی اعلام کردن سالن فقط صدای دست و تشویق و سوت بود که نثار برنده می­شد. خدایی حقش بود. مشخص بود که چقدر تلاش کرده. بعد از اهدای جوایز هم نماهنگی رو نشون دادن با عنوان :آنچه گذشت... با آهنگ خداحافظ همین حالا!! که عکسای همه­ی ما بود!! عکسای جالب توی لحظاتی که واقعا متوجه عکاس نبودیم. بعدشم همه پسرا رفتن رو سن عکس انداختن. بعدش هم دخترا. آهنگ : ای ایران ای مرز پرگهر رو پخش می­کردن. چه کسایی که پایین سن بودن چه کسایی که اون بالا بودن همه با هم می­خوندن... فضای عجیبی بود... دختر و پسر .. زن و مرد همه باهم: دور از تو اندیشه ی بدان... پاینده مانی و جاودان.... ای­ی­­ی­ی­ی .... خیلی عجیب بود. هنوزم که بعد از یه ماه دارم تعریف می­کنم موهای تنم سیخ می­شه. دل کندن سخت بود. خداحافظی سخت تر. فضاش واقعا برامون صمیمی بود. دیگه دلم نمی­خواست موهای هیچ داوری رو بکنم!! ... نه من همه همین حس رو داشتن....

***

شنبه عصر

ساعت شش بعد از ظهر قطارمون حرکت می­کرد. جالب اینجا بود که همه­ی داورا با قطار ما بودن! حتی اون بلوز زرده (محمد!!) یا ایمن با اون دختر که همش باهاش بود!!. احسان هم بود!! فرنوش هم بود(تعجب نکنید اینا اسمای داورا بود!!). یا حتی آقای طبسی ( کسی که جایزه­ی اصلی (روزبه) رو برد!). ما برای برگشتمون توی قطار پیتزا خریده بودیم. وقتی داورا جعبه­های پیتزا رو توی ایستگاه دستمون دیدن یکی شون گفت: پس امشب قراره پیتزا بخوریم؟؟ ما می گفتیم : اگه تضمین کنین سال دیگه جایزه­ی روزبه برای ماست شاید یه کاری کردیم براتون!! حتی پیشنهاد تعویض جایزه­ی روزبه با پیتزاها و نوشابه خانوادگی رو هم به آقای طبسی دادیم!! شب هم یکی از داورا (حامد) اومد تو کوپه مون و ما رو راهنمایی کرد و ما باهاش هم صحبت شدیم.

***

یکشنبه صبح

ساعت 9 صبح رسیدیم تهران. هرکسی هم خونه­ی خودش.

ببخشید اینقدر طولانی شد. به هر حال سفریه هفته ای بود.

تازه کلی هم سرو ته شو زدم!!!

^{چند کلمه از سمانه:}

^{حانیه جان چه حوصله ای داری تو!!!}

^{خب چند تا چیز که حانیه جا انداخته بود رو من میگم:}

^{1.  دعوای من با مسئول اونجا قبل از ارائه ی پروژمون (که هنوز دارم به خاطرش به خودم آفرین میگم!!!)}

^{2.  کل کل ما با داور ها سر پروژه که خودش یه داستانه}

^{3.  بحث حانیه با 7 تا!!!  (حانیه: نخیر 9 تا!! احسان و ریحانه رو یادت رفت حساب کنی!!) داور جلوی همه و شکست داور ها!!!!!!}

^{4.  سوتی های فراوان ما که در این محفل قابل گفتن نیست (بعدا یادمون بیارین تعریف کنیم )}

^{5.  جشنی که شب آخر داشتیم !!!که با رقص بچه های کرمانشاهی کاملا به دیسکو تبدیل شد}

^{6.  من یه رژیم اساسی اونجا گرفتم !!!فکر کن !!! من!!!البته به زور}

^{7.  من طربم طرب منم}

^{8.  یکی از اون داور ها (ایمن خودمون ) اینقدر بد ما رو سر کار گذاشت که هنوز در کفش موندیم}

^{من اندازه ی حانیه حوصله ندارم وارد جزئیات بشم..همینی هم که نوشتم تو خواب نوشتم!!!}